close
تبلیغات در اینترنت
تئاتر بی متن
بیرجند خبر

پشتیبانی آنلاین

تقویم شمسی

تبلیغات

آمار سایت

  • افراد آنلاین : 1
  • بازديد امروز : 266
  • بازديد ديروز : 558
  • آي پي امروز : 23
  • آي پي ديروز : 23
  • ورودی امروز گوگل : 0
  • ورودی گوگل دیروز : 1
  • بازديد هفته : 1,460
  • بازدید ماه : 3,802
  • بازدید سال : 28,857
  • كل بازديدها : 95,299
  • ای پی شما : 54.167.18.170
  • مرورگر شما :
  • سیستم عامل :
  • كل کاربران : 0
  • كل مطالب : 268
  • كل نظرات : 1
  • امروز : پنجشنبه 24 آبان 1397

اطلاعات کاربری

عضو شويد
فراموشی رمز عبور؟

نام کاربری :
رمز عبور :


عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد

آخرین عناوین

گروه فرهنگ -مردم استان با تئاتر خیابانی غریبه اند. تئاتر خیابانی در خراسان جنوبی، مخاطب کمی جذب کرده به همین دلیل کمتر به مردم معرفی شده و چندان به تولید این نوع تئاتر توجه نشده است. مسئول هنرهای نمایشی حوزه هنری استان می گوید: چنانچه مانند دیگر نقاط کشور مکان ثابتی برای برگزاری تئاتر خیابانی در نظر گرفته شود تا به صورت منظم تئاتر خیابانی برای مردم اطلاع رسانی و اجرا شود می توان به پررنگ شدن اجرای این نمایش ها امیدوار بود.
به گفته وی، هرچند در زمینه های نمایش عروسکی، صحنه ای و خیابانی در استان هنرمندانی فعالیت می کنند اما از آنجا که اجرای نمایش های صحنه ای، نسبت به نمایش عروسکی راحت تر و کم هزینه تر است این نوع نمایش جایگاه بهتری در استان دارد.
کمبود متن حرفه ای 
وی با اشاره به کمبود متون نمایشی پخته و حرفه ای می گوید: کمتر با متون نمایشی فاخر روبه رو می شویم، البته علاوه بر این مشکل، کمبود فضای آموزشی و اساتید نویسندگی در استان و برگزاری نامنظم کارگاه های آموزشی با موضوعات پراکنده مانند بازیگری و کارگردانی هم به فهرست مشکلات حوزه نمایش استان اضافه می شود.
وی ادامه می دهد: تولید متن های نمایشی خوب در استان محدود است و با توجه به فعالیت تعداد زیادی از گروه های نمایشی جوابگوی نیاز آن ها نیست.
وی در مورد تئاتر خیابانی توضیح می دهد: مخاطبان این نوع تئاتر مردم کوچه و بازار، همه رهگذران و عابران هستند و هدف از اجرای آن برقراری ارتباط نزدیک هنرمندان با مردم است که در موضوعاتی مانند دفاع مقدس، آیین های مذهبی و... اجرا می شود.
وی با اشاره به کم توجهی نسبت به گنجاندن موضوعاتی مانندآداب و رسوم بومی در تئاترها اضافه می کند: نمایش هایی با موضوعات آداب و رسوم بومی منطقه اجرا می شود اما تعداد آن ها بسیار کم است.
کاستی ها و مشکلات 
وی از نبود سالن اختصاصی برای تمرین هنرمندان تئاتر، هزینه بالای وسایل سرمایشی و گرمایشی وکمبود تعداد سالن های نمایش به عنوان دیگر مشکلات هنرمندان تئاتر یاد کرد و ادامه می دهد: باید مکان یا سالنی اختصاصی برای اجرای تئاتر در شهر وجود داشته باشد تا مردم بدانند در این مکان به طور مستمر تئاتر اجرا می شود و نمایش بین مردم نهادینه شود. 
وی اعتبارات حوزه نمایش استان را هم جوابگوی نیاز هنرمندان نمی داند و می گوید: همیشه محدودیت اعتبار در این حوزه گریبانگیر هنرمندان تئاتر بوده است و بیشتر هنرمندان به دلیل علاقه در این زمینه باقی مانده اند. به گفته وی، تئاتر در حوزه هنری نسبت به دیگر مراکز استان های کشورپویا است اما در مقایسه با پایتخت هنوز فاصله زیادی وجود دارد.
 به نظر وی، حضور بانوان در تئاتر، همسطح با مردان بازیگر است و محدودیتی برای حضور آن ها در عرصه تئاتر وجود ندارد. 
دفتر تئاتر خیابانی 
تئاتر خیابانی از جمله نمایش هایی است که به لحاظ ارتباط با مخاطب از ساده ترین راه ها است. مسئول انجمن نمایش استان با این تعریف از تئاتر خیابانی می گوید: در این شیوه نمایش، مخاطب جزئی از بازی می شود و مفهومی که در این ارتباط مطرح می شود عمیق و فلسفی نیست و بیشتر به مسائل اجتماعی و مشکلات مردم می پردازد.
«عباس زاده» زمان تئاتر خیابانی را محدود عنوان می کند و ادامه می دهد: هر لحظه که مخاطب برای اجرا بایستد می تواند ارتباط برقرار کند و تاکنون هم در هر زمان و مکانی که تئاتر خیابانی برگزار شده مردم از آن استقبال کرده اند. 
وی تصریح می کند: البته این اواخر اجراهای تئاتر خیابانی محدودتر بوده و از ابتدای امسال شاید 5 مورد اجرا شده به همین دلیل به راه اندازی دفتر تئاتر خیابانی احساس نیاز شده و قرار است با توجه به سابقه و فعالیت های خوب قاین در این زمینه دفتر مورد نظر در این شهرستان ایجاد شود. 
کوتاهی کردیم 
 او در مورد علت کم بودن تعداد اجرای تئاتر خیابانی پاسخ می دهد: مشکل خودمان هستیم که کمتر به این موضوع توجه کرده ایم، از این شیوه نمایشی غفلت شده است زیرا درگیر کارهای صحنه ای و... بودیم. 
 با این وجود او استقبال مردم از تئاتر خیابانی را خوب ارزیابی می کند و می گوید: تئاتر خیابانی برای مردم تعریف شده و جایگاه خود را بین آن ها پیدا کرده است زیرا ساده و راحت با آن ها ارتباط برقرار می کند و نیاز به سالن و فضای خاصی ندارد و در بیشتر مکان ها می توان اجرا کرد.  
تئاتر خیابانی که در 100سال اخیر در دنیا جان گرفته از ما جلوتر است و برای این شیوه اجرا باید بیشتر وقت گذاشته شود و این کار نیاز به زیرساخت هایی دارد که «عباس زاده» از شناسایی گروه های فعال، راه اندازی دفتر تئاتر خیابانی و همان پیش نیازها برای تئاتر یاد می کند.
به گفته وی، تئاتر استان نیاز به حمایت مسئولان، اعتبار، برگزاری دوره های آموزشی، متون قوی و... دارد. او ضعف در نمایشنامه نویسی را تایید می کند و توضیح می دهد: خودمان ضعف داریم زیرا باید هنرمندان خودشان متن های مورد نیاز را بر اساس فرهنگ عامه بنویسند اما چندان متنی نوشته نمی شود.
به نظر وی، تا زمانی که تئاتر تبدیل به نیاز فرهنگی و ضرورت نشود مردم و هنرمندان از آن استقبال نمی کنند. مشکل اساسی هم همین است که هنوز تئاتر به این مرحله نرسیده و در حداقل ها است و بیشتر جنبه تفنن و سرگرمی دارد درحالی که باید در این بستر تفکر پررنگ شود. 
نبود تئاتر شهر 
هیچ نقطه ای در استان تئاتر شهر ندارد، از 2سال قبل موضوع را پیگیری می کنیم تا حداقل ساختمان پارک توحید بیرجند به انجمن نمایش اختصاص یابد و تبدیل به تئاتر شهر شود و با این کار مرکز هنرهای نمایشی 100 میلیون تومان به تئاتر استان کمک می کند. او از نبود خانه تئاتر، مدرسه و تئاتر شهر گلایه و تاکید می کند: به فعالیت گروه های بیشتری نیاز است. خراسان رضوی و شمالی که تئاتر دایمی دارند سالن آن ها همیشه رزرو است اما خراسان جنوبی از معدود استان هایی است که تئاتر شهر ندارد.  
او با بیان این که تئاتر استان در خواب زمستانی است، ادامه می دهد: علت نبود تئاتر شهر، اعتبار وناتوانی در تامین نیازها است و وقتی اعتبار نیست یک گروه نمایشی با رقمی ناچیز نمی تواند دکور بسازد یا تبلیغ کند و مشاور هنری بگیرد. 
مشکلات و کمبود ها 
 بنابر آمار وی، برای شرکت در جشنواره استانی تئاتر، 23 گروه نمایشی اعلام آمادگی کردند که پس از این برنامه نمایش های خود را برای عموم به اجرا گذاشتند و بقیه هم تا پایان سال اجرا دارند زیرا به دلیل پرداخت کمک هزینه آن ها ملزم به اجرای عمومی هستند.
 مبلغ کمک هزینه هم به نظر وی رقم کمی است، برای مثال امسال برخی گروه ها 300 و حداکثر تا 700 هزار تومان کمک دریافت کردند. امسال جشنواره تئاتر استان 35 میلیون تومان اعتبار داشت که با این میزان، کاستی هایی به جای ماند. برگزاری جشنواره هزینه بر است و به هر میزان که خرج شود به همان شکل خروجی خواهد داشت.
 او به کارگاه هایی اشاره می کند که هرچند برای برپایی آن ها برنامه ریزی شده بود اما به دلیل کمبود اعتبار برگزار نشد، برای نمونه در 6 ماه دوم امسال برای برگزاری کارگاه فراخوان داده شد اما در همه شهرستان ها برگزار نشد، طبس، درمیان، بیرجند، سرایان، فردوس و سربیشه از این موقعیت استفاده کردند اما در شهرهای دیگر استان کارگاه برگزار نشد.  
او تاکید می کند: این کارگاه ها در همه زمینه های مورد نیاز از جمله بازیگری، کارگردانی، نمایش نامه نویسی، نقد و...  فعال است، البته تامین سالن های تئاتر هم از دیگر تقاضاهاست. 
 وی جای خالی تئاتر شهر را یادآوری و تصریح می کند: بیرجند از معدود مراکز استان هایی است که تئاتر شهر ندارد. 
آموزش، زیرساخت و حداقل در هر شهرستان یک پلاتو برای تئاتر ضرورت دارد.
به گفته وی، در حالی که خراسان رضوی 7 دکترای تئاتر دارد اما در دانشگاه های خراسان جنوبی و مرکز استان رشته نمایش وجود ندارد بنابراین طبیعی است که حتی تئاتر شهر نداشته باشیم و این رشته هنری متولیان خود را از دست بدهد. 
حالا باید منتظر ماند تا تئاتر حامیان واقعی خود یعنی مردم را پیدا کند و این کار هم مستلزم این است که برنامه ای برای استان تعریف شود که در آن به نیاز و ذائقه مردم توجه شود، در حال حاضر جامعه بیشتر نمایش های شاد را می پسندد و بر کارهای جشنواره ای و کلاسیک ترجیح می دهد.
وی بهترین زمان استقبال مردم از تئاتر را در دهه فجر عنوان می کند و برای این حرف فروش 15میلیون تومانی شب های طنز دهه فجر سال گذشته در بیرجند را دلیل می آورد.
راهکارهای استقبال 
به نظر وی، برای افزایش استقبال مردم از تئاتر باید از هنرمندان و تولیدات آن ها حمایت و نواقص یاد شده برطرف شود، برگزاری دوره های آموزشی برای هنرمندان وهمچنین پیش بینی سالنی برای اجرا ضرورت دارد. 
انتقاد او این است که گاهی مجتمع های فرهنگی بدون مطالعه و توجه به امکان دسترسی مردم ساخته می شود یا سالن به هیچ وجه مناسب تئاتر نیست، برای مثال در تعزیه خوانی روستاها محل اجرای آن را معرفی می کنند اما در شهرها هر جا زمین خالی باشد بدون توجه به جوانب آن مانند میزان دسترسی و محبوبیت بین مردم آمفی تئاتر می سازند. 
 او در مورد تامین متون نمایشنامه ای نیز می گوید: با انجمن نمایش استان های دیگر تعامل وجود دارد و برای رفع این مشکل از متن های آن ها استفاده می شود، البته کتابخانه انجمن نمایش استان 550 عنوان کتاب دارد که حاوی متون نمایشی است و به تازگی هم در نمایشگاه کتاب برای خرید نوشته های مورد نیاز اقدام شد. به گفته وی، نویسنده های متون نمایشی دراستان محدود هستند اما آموزش آن ها در دستور کار است