close
تبلیغات در اینترنت
تاریخ شهر کهن قاین زیر خاک
بیرجند خبر

پشتیبانی آنلاین

تقویم شمسی

تبلیغات

آمار سایت

  • افراد آنلاین : 1
  • بازديد امروز : 7
  • بازديد ديروز : 409
  • آي پي امروز : 1
  • آي پي ديروز : 27
  • ورودی امروز گوگل : 0
  • ورودی گوگل دیروز : 0
  • بازديد هفته : 1,303
  • بازدید ماه : 3,399
  • بازدید سال : 35,287
  • كل بازديدها : 101,729
  • ای پی شما : 35.175.182.106
  • مرورگر شما :
  • سیستم عامل :
  • كل کاربران : 0
  • كل مطالب : 268
  • كل نظرات : 1
  • امروز : شنبه 24 آذر 1397

اطلاعات کاربری

عضو شويد
فراموشی رمز عبور؟

نام کاربری :
رمز عبور :


عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد

آخرین عناوین

تاریخ شهر کهن قاین زیر خاک

رنجبر_ نبود اعتبار کاوش های باستان شناسی در محوطه تاریخی شهر قدیم قاین را از سال 91 متوقف کرده است.
کارشناس باستان شناسی اداره کل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری استان با بیان این مطلب به خبرنگار ما گفت: کاوش ها در محوطه تاریخی شهر قدیم قاین از سال 91 به دلیل نبود اعتبار متوقف شده در حالی که ادامه کاوش در این منطقه تاریخی مستلزم تامین هزینه است.
«فرجامی» در مورد میزان اعتبار صرف شده برای کاوش های باستان شناسی در قاین اظهار بی اطلاعی می کند و ادامه می دهد: کاوش های شهر کهن قاین در ابتدای راه است، این شهر بزرگ اسلامی که تا اواخر دوره تیموری مرکز قهستان بود تاکنون یک فصل گمانه زنی و دو فصل کاوش در آن انجام شده است و علاوه برآن این کاوش ها فقط در بخش کوچکی از شهر معروف به «شازده حسین» انجام شده است و بخش های دیگری از این شهر شامل محله های مختلف، دیوار شهر، شارستان، کهندژ، دارالاماره و... هنوز شناسایی نشده است.
وی ادامه می دهد:در حال حاضر حدود 4هزار مترمربع از این شهر کهن مورد کاوش قرار گرفته که مهم ترین یافته آن بخش هایی از مسجد کهن قاین است و ناصرخسرو در سال 444 هجری قمری از آن بازدید کرده است.
وی می گوید:بر اساس شواهد بنای شازده حسین(شاهزاده حسین) در مرکز شهر کهن قاین بوده و شهر بر گرد آن محله تا شعاع زیادی گسترش داشته است.منطقه شازده حسین نسبت به زمین های اطراف ارتفاع نسبی داشت به دلیل این که از گذشته های دور لایه های تمدنی متعدد و حاصل از تخریب فضاهای معماری روی هم انباشته شده است.
سفر ناصر خسرو
به گفته وی، در دو فصل کاوش باستان شناسی، بخش عمده مسجد که ناصر خسرو در سفرنامه خود به آن اشاره کرده شناسایی شده است. شواهدی مانند بقایای ستون ها و کف های متعدد و متوالی نیز ظاهر شده و خاکبرداری ها حاکی از این است که این مکان حداقل بعد از اسلام ،همواره به عنوان مرکز شهر قاین موقعیت خود را حفظ کرده و بیشتر از 400 سال به عنوان مسجدی در دل شهر  از آن استفاده می شده است.
وی ادامه می دهد: مسجد کهن یا مسجد صدراسلامی در 6 مرحله مرمت یا بازسازی شده واز نوع شبستانی ستون دار با مصالح گل یا گل و خشت با اندود گچ به شیوه مسجد فهرج یزد بوده است و جدیدترین مسجد حدود قرن چهارم هجری قمری با پی کنی عمیق بیش از 3 متر روی خرابه های مساجد شبستانی ساخته شده و از شالوده سنگی شکل گرفته است.
کاربردهای مختلف مسجد
او با اشاره به این که مسجد به احتمال زیاد در دوران ثبات و حاکمیت حاکم مقتدری در قاین ساخته شده است، می گوید: مسجد قاین فقط یک مکان مذهبی نبوده بلکه مانند دیگر مساجد هم عصر خود برای برگزاری مراسم عبادی و جلسات وعظ، ارشاد و تشکیل حلقه های درس و بحث و حل مشکلات اهالی نیز کاربرد داشته است و ایوانی وسیع و شبستان های مرتبط با ایوان امکان برگزاری این جلسات را فراهم آورده بود.
وی اضافه می کند: وجود مسجد با آن وسعت و عظمت نشانه رونق شهر قاین در سال چهارم هجری قمری و رواج علم و فناوری بوده است.
این مسجد بزرگ به احتمال زیاد بیش از 100 سال در مقابل سوانح طبیعی مقاومت کرده و بالاخره در پی وقوع زلزله ویرانگری در سال 458 هجری قمری فرو ریخته و حدود 300 سال بعد شهر قاین به 500 متری شمال مسجد تغییر مکان داده، سنگ ها و آجرهای فرو ریخته جمع آوری و به کمک آن ها در سال 796 هجری قمری به همت «جمشید بن قارن» مسجد فعلی به همان سبک معماری و نقشه مسجد عظیم و کهن قاین در ابعاد و اندازه های کوچک تر ساخته شده است.
وی ادامه می دهد: نکته جالب و قابل تامل این است که مسجد فعلی قاین که در آغاز عصر تیموریان ساخته شده وباید 2 ایوانی یا 4 ایوانی باشد اما معمار وفاداری خود را کاملا نسبت به مسجد عظیم قاین ابراز داشته و این مسجد را نیز همانند آن ساخته است.
وی توضیح می دهد:با شکل گیری مسجد فعلی قاین، مسجد کهن قاین متروک شده و فقط یکی از رواق های شبستان جنوبی آن به عنوان آرامگاه بازسازی شده و مورد استفاده قرار گرفته و آرامگاهی که اختصاص به پسران سلطان حسین بایقرا آخرین پادشاه تیموری داشته از تزئینات معماری مفصل برخوردار بوده است.
تغییرات در معماری
این کارشناس باستان شناسی می گوید: در ساختار معماری رواق این مسجد تغییراتی ایجاد کرده اند، فضاهایی به آن افزوده و کف سازی آن تجدید شده و ورودی های غربی و جنوبی آن را به شکل ایوان و سر سرا آراسته اند. این مکان در دوران صفویه ویران شده و روی خرابه های آن در ناحیه ورودی آرامگاه در عصر تیموری محفظه کوچکی شکل گرفته و به عنوان «شازده حسین» مورد توجه و زیارت اهالی واقع شده و می شود.
به گفته وی، بررسی لایه های تمدنی منطقه شازده حسین نشان می دهد که ساخت و سازها متوالی نبوده بلکه گاهی اوقات  نشانه هایی از فاصله زمانی بین دوره معماری مشاهده می شود از جمله در لایه های زیرین رسوب لایه های سیلابی نشان دهنده این فاصله است، فاصله بین زمان کارکرد جدیدترین مسجد شبستانی و مسجد عظیم ایوانی، گویا مسجد شبستانی به کلی متروک و ویران و از حیث انتفاع خارج شده و تغییر کاربری داده به گونه ای که سمت غربی مسجد در جهت قبله تبدیل به کارگاه صنعتی شده است. «فرجامی» ادامه می دهد: منطقه شازده حسین قبل از اسلام هم اهمیت داشته زیرا خاکبرداری ها در نهایت به بقایای معماری منتهی به دوره ساسانیان مربوط است.
در این سازه معماری تاکنون دو کف گچ اندود در دو سوی یک دیوار گلی به ضخامت 1.20 متر شناسایی شده و در منتهی الیه کف غربی نیز بقایای دیوار خشتی با خشت های بزرگ مشاهده شده است.
وی اضافه می کند: به هر حال وجود لایه های تمدنی دوره ساسانی در شازده حسین مسجّل است زیرا علاوه بر بقایای معماری منسوب به آن دوره قطعه سفالی نیز با کتیبه پهلوی مشاهده شده و قدیمی ترین لایه های تمدنی در این بخش از شهر کهن قاین مربوط به دوره ساسانی(حدود 2هزار سال قبل) است ولی در عصر سلجوقی به بالاترین سطح از پیشرفت خود می رسد. بخش های مسجد جامع، کهندژ، شارستان، دارالاماره و... را شامل می شودکه تاکنون تنها بخشی از آن مورد واکاوی قرار گرفته است.
وی می گوید: بخشی از شهر کهن قاین که مورد کاوش قرار گرفته در جنوب شهر جدید قاین و جنوب مسجد جامع دوره ایلخانی قرار دارد وروزگاری این بخش مرکز شهر بوده است.
وی سازه های معماری دوره های مختلف متعلق به مسجد جامع را از مهم ترین یافته ها عنوان می کند و توضیح می دهد: این کاوش ها انجام شده است اما از یافته های منقول  سکه های مربوط به دوره های مختلف اسلامی از اوایل اسلام تا دوره تیموری ،ظروف سفالی در طرح ها و اندازه های مختلف، پیکرک های حیوانی متعدد متعلق به دوره های غزنوی و سلجوقی و گونه های مختلف آجرتراش و از همه مهم تر کتیبه ای به خط پهلوی (اشکانی-پارتی) به دست آمده که کلمه (کا- Ka) (واحد وزن دوره اشکانی روی آن خوانده شده است) را می توان نام برد.